Informeel Commercieel Netwerk
Samen met een kennis rijden we naar Groenekan, ergens in de buurt van Hilversum. We passeren fraaie vrijstaande woningen, de één nog mooier dan de andere. Deze gesettelde bewoners hebben het duidelijk niet meer nodig om zakelijk te netwerken, tenzij ze het gezellig vinden. Ik moet zeggen, dat ik daar wel iets van zou kunnen begrijpen. Netwerken op informele locaties vind ik leuker dan naar de kroeg gaan. Het stadium van rokkenjagen, ik bedoel de broekenjacht, heb ik wel zo’n beetje gepasseerd, alhoewel je maar nooit weet of je een leuke ondernemer tegenkomt met wie je iets anders wilt dan samenwerken.






“Het spijt ons, maar helaas kunnen we u geen contractverlenging aanbieden.” zegt de manager en ze gaat nog even door, dat het niet aan mijn functioneren ligt en dat ze daar eigenlijk heel tevreden over is, maar het heeft te maken met reorganisatie blabla. Ik luister allang niet meer. Onder mijn kerstboom geen cadeautjes maar een aanvraag voor een uitkering. Geen feestelijke 5-gangenmaaltijd, maar een bijstandsoepje van groentenafval en een droge boterham. Ik deed het culturele organisatiewerk met veel plezier, en veeg dan toch een traantje weg. Dat kan misschien nog iets losmaken bij gevoelige mannen, maar niet bij Marokkaanse ambitieuze bitches in hoge posities.



